II

yazarımızın aklında çoğunlukla dolaşan düşünce şarkı sözleridir aslında. acaba? diye düşünür... "ben bunları bir araya getirsem anlamlı bişeyler çıkar mı?" kafasında kurgular durur bir vakit, sonra kağıda dökmeye başlar; "gözlerim kör karanlıkta kör kuyunda boğulursa... bir yer olsa huzur sunsa, dizlerim üstüne çöksem, sonsuz yolu aydınlansa... aslında yollar..." "ve sen, ben, değirmenlere karşı, bile bile birer yitik savaşçı, akarız dereler gibi denizlere, belki de en güzeli böyle..." "gizli bağın çözülmüşse, yollar varsa pahalıysa..." şarkıları yazarken sıralarını karıştırdığını fark eder. ürperir aniden; yoksa yıllardır şarkıları yanlış söyleyip kendini kendi oluşturduğu saçmalıklarla, daha doğrusu karmaşayla mı avutmuştu? derin bir nefes alır, yavaşça soluğununun ciğerlerinden boşalışını hisseder, ve yazmaya devam eder, daha doğrusu yazmayı dener... "günün ilk ışığında, son birkez nefes alsam, kaybolsam gözyaşında, ya da ilk kitabımda..."